Είστε εδώ

Προσπερνώντας στο φανάρι

Γιώργος Ψαρράς
του Γιώργου Ψαρρά

Η ανυπομονησία είναι ένα χαρακτηριστικό που διακατέχει εμάς τους Έλληνες. Είμαστε ένας λαός που μπορεί να περάσει τρεις ώρες σε μια καφετέρια, στις καθημερινές όμως διεκπεραιωτικές μας υποχρεώσεις, βιαζόμαστε πάντα. 

Έτσι λοιπόν κατά τη διάρκεια της αναμονής στην ουρά μιας δημόσιας υπηρεσίας, μιας τράπεζας, στο ταμείο ενός καταστήματος, στην επιβίβαση εντός αεροπλάνου/τρένου/πλοίου μας πιάνει εκνευρισμός, ακόμα και στην περίπτωση που ο χρόνος δε μας πιέζει. Φυσικά δεν κρύβουμε τη δυσαρέσκεια μας, αλλά την εκφράζουμε  λογομαχώντας με τους υπευθύνους ή με μακροσκελείς φωναχτούς μονολόγους διαμαρτυρίας. 

Συχνά πάλι επιλέγουμε τη «λύση» της προσπέρασης, καθώς τρυπώνουμε πονηρά στη μέση της ουράς, προφασιζόμαστε μια δικαιολογία για να περάσουμε πρώτοι ή κλέβουμε τη σειρά του μπροστινού όταν η στοίχιση είναι άναρχη. 

Με παρόμοιο τρόπο συμπεριφερόμαστε και όταν οδηγούμε. Θα περιγράψουμε ένα σκηνικό που όλοι έχουμε ζήσει στους δρόμους. Ώρα αιχμής εντός της πόλης και σε κάποιο φανάρι που στρίβει αριστερά ή δεξιά έχει σχηματιστεί ουρά πολλών αυτοκινήτων, καθώς σε κάθε πράσινο που διαρκεί λίγα δευτερόλεπτα περνάνε δύο το πολύ τρία αυτοκίνητα. Η κόρνα πατιέται πριν καν σβήσει το κόκκινο, ενώ όποιος διανοηθεί να σταματήσει στο πορτοκαλί ακούει τα εξ αμάξης από τον από πίσω του. 

Και ενώ είσαι στο ίδιο φανάρι ακινητοποιημένος αρκετά λεπτά και η ούρα μπροστά σου μικραίνει αργά και βασανιστικά, τότε εμφανίζεται ο «μάγκας» της ασφάλτου. Αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους οδηγούς που περιμένουν τόση ώρα, τους προσπερνά προκλητικά και σταματάει στην αρχή της ουράς, στον ελάχιστο συνήθως χώρο που υπάρχει στο διάζωμα. Το κακό του παράδειγμα γρήγορα αρχίζουν να ακολουθούν και άλλοι οδηγοί με τη σκέψη «κορόιδο είμαι εγώ;», ενώ ο παραλογισμός φτάνει σε τέτοιο σημείο που συχνά δημιουργείται δεύτερη παράλληλη ουρά. 

Η συμπεριφορά αυτή δείχνει έλλειψη οδηγικής παιδείας και σεβασμού, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί συχνή αιτία τροχαίων ατυχημάτων. Αυτό διότι τα αυτοκίνητα που έχουν στριμωχτεί στο διάζωμα συνήθως προεξέχουν αρκετά στο αντίθετο ρεύμα ή  φράζουν το δρόμο στα οχήματα που διασχίζουν κάθετα το δρόμο ερχόμενα από απέναντι. 

Αξίζει τελικά να θέτουμε τη ζωή τη δική μας και των άλλων χρηστών του δρόμου σε κίνδυνο για να φτάσουμε δέκα το πολύ δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα στον προορισμό μας;