Είστε εδώ

Διπλοπαρκάρω και διπλοταλαιπωρώ

Γιώργος Ψαρράς
του Γιώργου Ψαρρά

Ώρα 23:15 το βράδυ στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και μόλις έχουμε ακολουθήσει την κατεύθυνση της πινακίδας που αναγράφει αφίξεις.

Είναι μέσα Αυγούστου, επομένως επικρατεί το αδιαχώρητο από κόσμο και αυτοκίνητα, καθώς σχεδόν κάθε λεπτό καταφθάνει και αναχωρεί μια πτήση. Βρισκόμαστε στο μεγάλο διάδρομο με τις αριθμημένες πύλες των αφίξεων και περιμένουμε να χτυπήσει το τηλέφωνο, ώστε να μας ενημερώσει ο επιβάτης που περιμένουμε από ποια έξοδο θα βγει.

Ακολουθώντας τη ψυχολογία της μάζας πατάμε και εμείς το διακόπτη των αλάρμ και διπλοπαρκάρουμε, όπως έχουν πράξει οι οδηγοί των δεκάδων αυτοκινήτων που βρίσκονται εκεί. Μετά από λίγα λεπτά εμφανίζεται ένα όχημα του αεροδρομίου με αναμμένο φάρο,σταματάει από πίσω μας και ακούγεται από το μεγάφωνο το ηχογραφημένο μήνυμα: «έχετε σταθμεύσει παράνομα, μετακινείστε άμεσα το αυτοκίνητο σας και κατευθυνθείτε προς το πάρκινγκ μικρής διάρκειας του αεροδρομίου». Αποχωρούμε και η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται με το μπροστινό μας όχημα, μετά με το επόμενο και πάει λέγοντας.

Τέταρτη μεσημέρι με καύσωνα, έξω από το μετρό του Αιγάλεω, αρχές Σεπτέμβρη. Περιμένουμε να φτάσει με το συρμό του μετρό ένας συνάδελφος, αλλά σε ώρα αιχμής είναι απίθανο να βρεις στην περιοχή κενή θέσης στάθμευσης. Ακολουθούμε λοιπόν το κακό παράδειγμα των άλλων οδηγών και διπλοπαρκάρουμε έξω από την είσοδο του μετρό. Η φωνή μιας ηλικιωμένης κυρίας μας κάνει παρατήρηση σε έντονο τόνο, καθώς δε μπορεί να περάσει άνετα με το μπαστούνι της από το δρόμο που της έχει φράξει το αυτοκίνητο μας.

Δευτέρα νωρίς το πρωί 1η Οκτωβρίου στο κέντρο της Αθήνας, κάπου στην οδό Στουρνάρα, όπου βρίσκεται το κατάστημα που έχει έτοιμη μια παραγγελία μας. Παρότι υπάρχει σήμανση που απαγορεύει τη στάση και τη στάθμευση εμείς για ακόμα μια φορά διπλοπαρκάρουμε ανάμεσα σε δυο αυτοκίνητα, καθώς χρειαζόμαστε μόνο λίγα λεπτά για να «πεταχτούμε» στο κατάστημα. Την ώρα που πάμε να αποβιβαστούμε από το αυτοκίνητο ένας οδηγός μας κορνάρει και μας κάνει νόημα ότι τον έχουμε κλείσει και δε μπορεί να φύγει.

Η καθημερινή συνήθεια του διπλοπαρκαρίσματος είναι μια μάστιγα στους δρόμους της πρωτεύουσας, η οποία δε λέει να κοπάσει, καθώς υπάρχει ελλιπής αστυνόμευση, ατιμωρησία, δε σεβόμαστε τους υπόλοιπους χρήστες των δρόμων και τα δημόσια πάρκινγκ είναι ελάχιστα. Ας καταλάβουμε επιτέλους όλοι ότι διπλοπαρκάρω σημαίνει διπλοταλαιπωρώ στους δημοσίους δρόμους, με τα τόσα άλλα σοβαρά προβλήματα, κάποιον συνάνθρωπο μου…