Είστε εδώ

Χώρος εκτόνωσης

Γιώργος Ψαρράς
του Γιώργου Ψαρρά

Τον επισκεπτόμαστε σχεδόν όλοι καθημερινά, πάνω από δυο φορές, έχει (συνήθως) τέσσερις πόρτες, μετακινείται διαρκώς, μπαίνουμε σε αυτόν κυρίως μονοί  μας, αλλά και με παρέα.

Το παραπάνω αίνιγμα έχει εύκολη λύση, καθώς αναφερόμαστε στην καμπίνα του αυτοκινήτου μας.

Εκεί μέσα λοιπόν, ειδικά όταν δεν υπάρχει συνεπιβάτης, νιώθουμε μια ιδιαίτερης μορφής ελευθερία. Μονολογούμε για αρκετά λεπτά, βγαίνουμε νικητές σε φανταστικούς καβγάδες, φιλοσοφούμε για τη ζωή, λέμε όσα δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε πριν λίγο στο συνομιλητή μας, εκφράζουμε δυνατά τις κρυφότερες σκέψεις μας.

Παράλληλα, ξεσπάμε τα νεύρα μας στο γκάζι και στην κόρνα, βωμολοχούμε και χειρονομούμε βλέποντας την οδηγική συμπεριφορά των συμπατριωτών μας, θεωρώντας ότι εμείς είμαστε κάτι παραπάνω από τέλειοι πίσω από το τιμόνι.

Απελπιζόμαστε με την κατάσταση των ελληνικών δρόμων, αγανακτούμε με την κυκλοφοριακή συμφόρηση των πόλεων, νιώθουμε να πνιγόμαστε από το μολυσμένο αέρα που εισβάλει από το ανοιχτό παράθυρο.

Ταυτόχρονα γίνεται ο χώρος από τον οποίο προβαίνουμε σε συνεχείς παρανομίες. Αγνοούμε πινακίδες και φωτεινούς σηματοδότες, υπερβαίνουμε τα όρια ταχύτητας για να νιώσουμε ισχυρότεροι και να κάνουμε επίδειξη δύναμης, μιλάμε στο τηλέφωνο, στέλνουμε γραπτά μηνύματα, πίνουμε καφέ, καπνίζουμε, έχοντας φτάσει πλέον στο σημείο να μη νιώθουμε καμία ενοχή για τις πράξεις μας αυτές.

Είναι όμως και ο χώρος όπου έχουμε γελάσει με την καρδιά μας με τα αστεία φίλων, έχουμε κλάψει μετά από μια απογοήτευση, έχουμε τραγουδήσει δυνατά ακούγοντας την αγαπημένη μας μουσική.

Πόσες άραγε ιστορίες θα μπορούσε να διηγηθεί το αυτοκίνητο μας αν είχε φωνή; Πόσοι είναι αυτοί που δε δένονται συναισθηματικά μαζί του; Πόσοι πιστεύουν ακόμα ότι το αυτοκίνητο είναι απλά ένα μέσο για μας μεταφέρει από το σημείο Α στο σημείο Β;